Interessante teksten

De zon komt op, de zon gaat onder.

Wat mij interesseert is het “Waarom kunst?”. In hoeverre sluit ik mezelf op in eigen gedachten? Luisterend, naar woorden in zinnen, verhalen, betekenis volgend, waarbij ik niet eens meer bewust denk: klopt het nog wel wat ik begrijp? Klakkeloos begrepen.

Klakkeloos, hoe verhoudt zich dat vervolgens tot anderen? Betekent dit afvragen een tekort aan zelfvertrouwen? Is mijn perceptie niet ook gewoon de werkelijkheid? Dus, klakkeloos mag?

Klakkeloos is dan een toegeven aan mijn eigen belangstelling, niet aan belangstelling voor wat anderen te berde brengen. Als het ware volgen van een geïnternaliseerd weten zonder verificatie: “sla dat maar over, je eigen interesses zijn veel belangrijker”?

Waar begint werkelijkheid, als klakkeloos wordt aangenomen? Leef ik in een tijd waarin ik me poog te ontdoen van de idee: het is zoals het is? Is dit een paradox van communicatie?

Ik las werk van B.Spinoza en over werk van J.Baudrillard.

Ik zag termen als her-denken en herdacht betekenis.

De zon verschijnt, de zon verdwijnt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *